GÜNLÜĞÜM

Benim adım Duygu. Bugün 9 yaşıma girdim. Gerçi babam doğum tarihine göre 8 yaşımı bitirdiğim için "Sekiz yaşındayım" demem gerektiğini söylüyor ama ben herkese dokuz yaşıma girdiğimi söylüyorum sevinçle. Bu günlüğü yazmaya hastaneye yattığım gün başladım. Çünkü hastaneye yattığım ilk gün yaşamımın değiştiğini anladım. Başıma büyük bir olay gelmişti ve bundan sonraki günlerim daha ilginç olacaktı. Kitabın kapağından anlamış olacağınız gibi ben bir "diyabet hastasıyım". Anneme göre "şekerliyim", babama göre ise "şeker kızım". Adı ne olursa olsun artık bütün hastalar gibi ben de vücudumun bir yerinin - yeni öğrendiğime göre karnımın derinlerinde bir yerimin- eskisi gibi çalışmayacağını biliyorum.

Bu günlüğü aslında kendim için yazdım. Başıma gelenleri daha iyi anlamak, çektiğim acıları kağıda dökmek, içimi boşaltmak istedim. Yazdıkça önümde yeni bir yol açıldı. Yazmak beni mutlu etti. Kendimi ve çevremde olan biteni daha iyi kavramamı sağladı. Günlüğümdeki bilgilerin hepsini bana bakan doktorlarımdan, hemşirelerimden, diyetisyenlerden ve okuduğum bazı kitaplardan öğrendim. Öğrenirken düşündüm, bilgilerimi yaşadıklarımla karşılaştırdım ve yazarken artık bu bilgilerin benim bir parçam olduğunu anladım. İşte o zaman bilgilerimi, deneyimlerimi, sorunlarımı, sevinçlerimi, yalnızlıklarımı sizinle paylaşmaya karar verdim. Günlüğümdeki her cümleyi benden size gönderilmiş bir armağan gibi okuyun. Ben bunları yazdım ve her sözcükle biraz daha iyileştim. Dilerim siz de okurken iyileşir ve beni mutlu edersiniz.

O günü nasıl unutabilirim...?

Bir sabah uyandığımda yıllardan sonra ilk kez yatağımı ıslattığımı fark ettim. Çok utanmıştım ama biraz da şaşkındım. Annem yıllardır benim tuvaletimi erken söylediğimle övünürdü. Önce kendi kendime bir neden bulmaya çalıştım. Acaba kötü bir rüya mı görmüştüm? Yoksa dün gece çok mu kola içmiştim?. O günü huzursuz ve hep susayarak geçirdim. Yeni yıla çok az kalmıştı ve başta ablam olmak üzere evdeki herkes yılbaşı hazırlıkları ile uğraşıyordu. İlk okula 6 yaşımda başladığımdan şimdi üçüncü sınıftaydım. Son günlerde öğretmenin benle daha fazla ilgileniyordu. Ben de bazı konuları anlamakta güçlük çekiyor, bazı anlarda dersten iyice kopuyordum. Annem her sabah beni okula ilk kez gidiyormuşum gibi uğurlar-öper sarılır, sanki bırakmak istemez beni. O da son günlerde bana daha çok soru sormaya başladı. En çok da okulda sık tuvalete gidip gitmediğimi merak ediyordu. Biraz düşününce son günlerde arkadaşlarımdan daha sık tuvalete gittiğimi fark ettim. Hatta Sıra arkadaşım Ayşe'nin " Derslerden kaytarmanın yolunu buldun Duygu" gibi sözlerle bana takılmaya başladığını hatırladım. Babam yeni açılan bir otomobil fabrikasında çalıştığından akşamları eve geç gelir ama ilk işi bana sarılmak, bazen bıktırıncaya kadar öpmektir. O da son günlerde benim kilo verdiğime takılmıştı. Hemen her akşam anneme dönüp "bu kız zayıfladı mı, yoksa bana böyle görünüyor" diye soruyordu. Aslında ben zayıfladığımın farkındaydım ama bundan gizli bir sevinç duyuyordum. Eski yılın günleri hızla tükenirken ben de okulda ve evde insanları saran yeni yıl sevincine kapılmış koşturup duruyordum. Kalbim yılbaşında bana alınacak hediyelerin sevinciyle atmaya başlamıştı bile. Yılın son haftasına biraz halsiz, altını ıslatmaya devam etmekten utanmış olarak girdim. Hafta sonunu dinlenerek geçirmiştim ama Pazartesi sanki aylardan beri uyumamışım gibi gittim okula. Akşam eve geldiğimde ateşim çıkmış ve boğazım ağrımaya başlamıştı. Annem hemen telaşlandı ve her zamanki "boğaz iltihaplarından birine yakalandın yine Duygu" deyip evde bulunan ilaçlardan birini verdi. Ben ise hem daha önce yaşamadığım kadar halsizdim hem de giderek artan bulantılar nedeniyle ayakta durmaz hale gelmiştim. Gece yarısına doğru kusmaya başladım ve o andan itibaren bitkinlikten bayılacak hale geldiğimi hissetmeye başladım. Gözlerimi açtığımda bir hastane yatağında yatıyordum. Önce annemin ağlamaktan şişmiş ama gülümseyen yüzünü gördüm, sonra bir sürü beyaz önlüklü insan. Dudaklarım çatlamış, boğazım kurumuştu. "Anne bana ne oldu" sorusunu sorarken sesimi zar zor duyurabildim. İki kolumdan serum bağlanmıştı. Okuma merakımdan hemen serum şişlerinin üzerindeki yazılara takıldı gözüm. Birisinin üzerinde "İnsülinli mayi" yazıyordu. Bu iki sözcüğün anlamını da bilmiyordum. Annemden 12 saattir hastanede olduğumuzu ve beni kendimde değilken buraya getirdiklerini öğrendim. Annem üzüntüsünü gizleyemeyecek kadar yıpranmıştı ve ellerini sürekli karnıma koyuyordu. Saatler geçtikçe kendimi daha iyi hissediyordum ve başıma gelenlerin annemi ve babamı çok telaşlandırdığını anlamaya başladım. Akşama doğru babam ve ablam da ellerinde çiçeklerle yanıma geldiler. Babam bana yine sıkı sarıldı ama gözlerini benden kaçırdığını fark ettim. Ablam çok sakindi ve annemi dinlenmesi için ikna etmeye koyulmuştu. O gece iki kolumda serumla uyudum. Sabah uyandığımda yeni bir yıl başlamıştı. Bense kolumda iki serum olsa da kendimi iyi hissederek güne başladım ve hastalığıma aldırmadan doktorların ve hemşirelerin yeni yılını kutladım. Annem, babam ve ablam yeni yıl hediyelerini hastaneye getirmişlerdi ve odam çiçeklerle süslenmişti. Sabah vizitinde büyük bir doktor grubu benim odama uğradı ve içlerinden saçları hafifçe şişman olanı bana "gülüyorsun, çünkü iyileşiyorsun. Öğleden sonra senle konuşmaya geleceğim çünkü bundan sonra senin doktorum benim dedi". Yüzüne merakla baktım ve gözlerinden yansıyan sevecenlikle içimin ısındığını hissettim. Dünden beri yeni bir dünyaya girmiştim. İçinde doktorların, hemşirelerin, iğnelerin, serumların ve bir çok şeyin olduğu bu dünyaydı bu. Hiç kimse hasta oldum diye sevinmez ama ben yaşamımdaki bu hareketlilikten memnun olmaya başlamıştım.